O SANTO dos CROQUES

Glorias da internet

2005-12-08T18:10:00.000-04:00

O fulano que fixo esta imaxe (non me atrevo a reproducila, non vaia ser... Vaina mirar en http://shadowdm0.tripod.com/cocacola.jpg) gañou con ela o PGR PRICE de 2004, dotado con DEZ MIL dólares. Con motivo do premio, saíu na prensa a imaxe. Certa empresa que considerou afectada demandou ao gañador, aos organizadores do premio e ao xurado. Hai dez días fíxose pública a sentenza: caeulles un puro de CEN MIL dólares a cada un dos tres demandados. En menos dunha semana, os socios do PGR recadaron a través de internet os 300.000 dólares de doantes desinteresados interesados na liberdade de expresión. En realidade recadaron 320.000, porque non foron capaces de pechar a tempo a conta. Os 20.000 dólares de máis serviron para duplicarlle o premio ao gañador e máis para subir a 20.000 o premio deste ano, que se fará público a fin de mes. (http://www.pgr.net/pgrprices/000adv2h.htm).

Violencia de número

2005-07-03T09:18:00.000-04:00

Agora dálles por querer cambiar a lei electoral para retirarlles dereitos ás minorías.
Pensan que a democracia é que mande a maioría, ou sexa, a lei do máis forte (do numericamente máis forte). Iso é só un procedemento electoral. A democracia é a defensa dos débiles. E o respecto polas minorías.

Sobran as palabras

2005-06-30T19:55:00.000-04:00

QUE ALEGRÍA, QUE ALEGRÍA

2005-06-28T17:59:00.000-04:00

Unha semana apampados coa nube de fume
que montaron co asunto do voto emigrante.
Pero finalmente,
MARCHAN Á OPOSICIÓN.
Aínda non o podo crer!
Que alegría, que alegría.
Trinta anos despois da morte de Franco...
Hoxe empeza o futuro.

feísmo urbanístico

2005-05-15T07:51:00.000-04:00

Fin de semana con celebración das Letras Galegas. En La Voz do domingo, ocupando unha páxina enteira, publicidade dunha empresa chamada COINASA, financiada por CAIXANOVA, que constrúe en Cedeira unha urbanización. Esa urbanización, unha vez rematada e habitada, será unha das máis poboadas entidades do concello de Cedeira. ¿Nome da urbanización? Unha lindeza: PUERTO AZUL. Na mesma páxina, un mapa onde se explica onde queda o tal Puerto Azul, e nese mapa, outras lindezas: LA CORUÑA, ORENSE, etc. Así se atenta contra a toponimia do país. Así se infrinxen as leis.

Feliz quen coma Ulises...

2005-03-15T19:41:00.000-04:00

Regresamos dunha longa viaxe que só durou dous días. A memoria cargada de riquezas: outras paisaxes, outras xentes, outros falares, outra historia. Diante da porta acude unha melodía e, sen decatármonos, entramos na casa tarareando unha versión galega da Ítaca de Kavafis musicada por Lluís Llac, unha versión que cantaba o ferrolán Zorba Bedoya, se cadra traducida por el mesmo: Se has de facer viaxe cara a Itaca... Só lembramos versos soltos, que se nos cruzan con outros da letra en catalán de Llach... Eu trato de encher os baleiros con improvisadas acomodacións de Du Bellay ou de Ferrín (a un seu fillo), pero non acabo de dalas axeitado á música da canción. Todo regreso ten algo de transcendente. De novo en casa, ple d'aventures, ple de coneixença, vénme ao maxín unha frase, creo que de Héctor Tizón, que lin no blog de brétemas e que di algo así como que a historia dun home é un longo paseo arredor da súa casa.

Jet lag

2005-03-10T21:23:00.000-04:00

Dou en situarme no tradutor automático systram http://www.systransoft.com/index.html
Colócome na ventá de text (enter up, máx 150 characters) e escribo o primeiro que se me ocorre, por exemplo:
A máquina pode levar o que eu diga a linguas raras que mal entendo. Digo terra, pelo, rapaz, pedra, eu que sei.. Ou frases completas ou enunciados simples, o que se fala por exemplo entre amigos sentados na mesa do café, ou no bar tomando copas, frases como que barbaridade, antes das nove chove, quero ir ao cine, que hora é, adeus, etc.
Pídolle que ma traduza do portugués ao inglés
Copio o texto inglés e pídolle que mo traduza ao italiano
Copio o italiano e pídolle que mo traduza ao francés
Copio o francés e pídolle que mo traduza ao alemán
Copio o alemán e pídolle que mo traduza ao inglés
Copio o inglés e pídolle que mo traduza ao portugués
E resulta:
Belattete que com a máquina conduz, que os linguas da legenda de I raramente este engano. Legenda I a terra para o menino, rocha, que eu sei. Ou sentenças completas das explanações simples, o que se dita para o exemplo entre os amigos, ou na barra colocada na tabela do café, que faz exame que os pantries, como este barbarity, desejam sentenças ir a natureza clara do jogo, que é ele outra vez a examinar agora etc..

t de terapia

2005-03-09T12:53:00.001-04:00

Para Arcal, como despedida (agora prefiro a Tarabela)

Tarabela traballaba traducindo textos. Toda talento, transcribía teimosa tratados técnicos, telecomedias, tombos, textos teatrais, tochos tremendos. Tropecentos textos tódolos trimestres. Tanto traballo, tanta tenacidade traumatizábana, tíñana transtornada. Tambaleábaselle todo, tusía, trousaba, tiña taquicardias. Temía ter tifus, tenia, tétanos, tiña, tanagra, talvez tuberculose, tumores terribles, terminar tísica, tarumba, tarambaina, totalmente tola. Tamén tiña tentacións tanatófilas. Tras tres temporadas tenebrosas tentou trucos terapéuticos: tomou temperatura, taxou transaminasas, tragou termalgín, tenífugos, tónicos tetravitamínicos, termoduchas, talasoterapia, tortas, turróns, talladas touciño… Tentaba tranquilizarse turiferando tabaco, trasegando tabernas, tarareando tonadillas, tomando tetraciclina, transilium, tila, tranquimacín, trapalladas tóxicas. Tanto tiña: terminaba toda triste, túzara, taciturna. Tacitamente tiraba toalla.
Terminou tramando tremenda tolería: tomando teléfono, tratou topar tío tarzanoide. Tras tímidas tentativas terminouno topando. Tomando tempo, tentaron terapia terminante, taxativa, total: trabadas, tentos, tamboriladas táctiles, tocamentos tronco, torso, traseiro, tersuras torácicas, tetas turxentes, trucos tártaros, tácticas taiwanesas, técnicas turcas, tersas ternuras torneadas. Tirando tabús, Tarabela tocou testículos, tomou taco tarzanoso terriblemente teso, tanteou tamaño, testou tasto, tensouno totalmente. Tras taparrabos, Tarzán tiña trazas trípodes, taurinas, telescópicas, totémicas, teratoxénicas. Terminouna traspasando toda, tremendo, trotando, transpirando, traspernando tal tolo terremoto, telúrico, tectónico, taumatúrxico, turbopropulsado. Tres teimosos transes, turbulentos, tempestuosos, temperárona totalmente. Terminada tamaña tauromaquia, Tarabela tirou talonario, transaccionou taxación, trocaron tarxetas, terminou trato.
Tras terapia tan tonificante, Tarabela tornouse totalmente tranquila, tornasolada, tenue, tépeda, toda transparente.

contiños e contiñeiros

2005-03-08T09:38:00.000-04:00

Lida a reportaxe de The independent e antes de colgar o meu pasquín de onte, descubrín que un escritor e blogger galego (chamémoslle A) xa tratara do asunto no seu sitio.
Por facer un exercio de estilo no xénero da diatriba, metinme con A porque el falaba desa reportaxe a través de fontes interpostas (reproducindo algunha gralla desas fontes mais sen citalas) e porque incorría nun erro garrafal na tradución.
Unha colega e amiga (?), tamén blogueira (chamémoslle B), foille a A coa información de que eu o puxera a parir aquí mesmo. Cando A leu a miña diatriba, alporizouse todo.
Como A se metera no seu blog uns días antes con outro escritor galego (chamémoslle C), chegou á conclusión de que eu era C e actuaba para vingarme.
Eu, para demostrar que non andaba con ánimo de bronca, falei con A, desculpeime polo texto, retireino do sitio e coloquei no seu lugar o que figura agora (aquí debaixo deste), que vén sendo en realidade o texto orixinal suscitado pola lectura da mencionada reportaxe.
Cando pensei que xa estaban as paces feitas e todo amañado, agora chégame (tamén por medio de B, xa é casualidade) a noticia de que C anda todo cabreado comigo e disque me acusa de “suplantación de personalidade”.
Estades parvos ou que? Eu non me fixen pasar por ninguén nin dei pé para que se me identifique con fulano ou con mengano. Se non dou o meu nome é porque me peta. Tamén porque penso que o anonimato é un recurso máis deste medio e que a quen escribe sempre lle é lícito tirar proveito dos recursos literarios que ten a man.
Polo demais, que cada quen que apande coas súas paranoias.
E ti, B, fai o favor de andar con máis tino. Xa sabes que teño excelente opinión da páxina que fas, pero os teus comportamentos distan moito de ser un modelo de discreción.
E a partir de agora, morra o conto. E fago a figa para verme libre dos enredos de xente contiñeira.

O similar e o diverso

2005-03-07T05:31:00.000-04:00

Dous libros de poesía galega cuxos títulos parecen ter algo en común:
Denuncia do equilibrio, by Xela Arias (Edicións Xerais, 1986)
e mais Eloxio da desorde, by Román Raña (Deputación da Coruña, 2002).
No interior, porén, dúas poéticas que non teñen nada que ver entre si. Pero nada de nada de nada.
As aparencias enganan.

Célebres personaxes de ficción

2005-03-06T19:42:00.000-04:00

J. Stuart publica no suplemento de libros de The independent (mírao aquí) unha reportaxe titulada «The 100 favourite fictional characters... as chosen by 100 literary luminaries». Alí pregúntaselle a cen escritores polo seu personaxe de ficción favorito. As máis das respostas pertencen ó campo literario anglófono, como era de esperar. Se o inquérito se fixese noutro lado, os resultados serían distintos. Este quinteiro non é lugar para filosofar sobre esas cuestións; quen teña interese nelas debe acudir ós libros de Antón Figueroa (v.g. Lecturas alleas).
As respostas son variopintas. Non só se pide o nome do personaxe, senón tamén as xustificacións da escolla. E estas poden responder a criterios estéticos, morais, formais... Cada quen ó seu xeito. Os máis lletraferits adoitan glosar a elección con razóns literarias. Os amateurs, sobre todo autores de best-seller que o foron por motivo de escándalo ou de marketing, non de calidade, apelan a razóns que parecen sacadas dun manual da ESO. Non imaxinades de qué maneira xustifica a Julien Sorel (o prota de Le rouge et le noir) o exitoso autor(a) anónimo(a) de Belle de jour. Eu aplaudo a elección, pero os argumentos son pura topicallada.
Algúns, por inxenuidade, por snobismo ou por épater les bourgeois dan respostas peregrinas, como Tintin ou o Dr Watson. Se de todas as respostas houbese que premiar unha, eu daríalle o galardón a Michael Marshall, que escolleu un personaxe que xustifica con argumentos literarios que parafraseo deste xeito:
«Multiforme, impredicible, inmenso; poderoso pero neglixente; amable pero perverso. Apto para calquera xénero ou época. Capaz de ocupar o centro da trama ou de traballar sutilmente desde a sombra. Nunca require un "deus ex machina". Un personaxe para mergullarse nel... para sempre».
O orixinal di así: «Polymorphic, unpredictable, unaccountable; omnipotent yet negligent, kind yet vicious. Suitable to any genre or period. Able to hold centre stage in plot, or work subtly in deep background. Never requires a deus ex machina. A character you can immerse yourself in, forever.»
Adiviñou o lector a quen escolleu Michael Marshall como personaxe de ficción favorito?
A Deus.

O Maki Navalla de Chico Buarque

2005-03-06T18:10:00.000-04:00

Velaquí o texto de que falei a propósito de Bertold Brecht. Está na Ópera do malandro, de Chico Buarque de Holanda. Non é unha tradución; simplemente emprega a música do Mack the Knife de Kurt Weil nunha das pasaxes. Di así:
p
O malandro, / na dureza,
senta à mesa / do café,
bebe um gole / de cachaça,
acha graça / e dá no pé.
O garçom, / no prejuízo,
sem sorriso, / sem freguês,
de passagem / pela caixa
dá uma baixa / no português.
O galego / acha estranho
que o seu ganho / tá um horror,
pega o lápis, / soma os canos,
passa os danos / pro distribuidor.
Mas o frete / vê que ao todo
há engodo / nos papéis
e pra cima / do alambique
dá um trambique / de cem mil réis.
O usineiro / nessa luta
grita "a puta / que o pariu"!
Não é idiota, / trunca a nota
lesa o Banco / do Brasil.
Nosso banco / tá cotado
no mercado / exterior,
então taxa / a cachaça
a um preço /assustador.
Mas os ianques / com seus tanques
têm bem mais o / que fazer
e proíbem / os soldados
aliados / de beber.
A cachaça / tá parada,
rejeitada / no barril,
o alambique / tem chilique
contra o Banco / do Brasil.
O usineiro / faz barulho
com orgulho / de produtor,
mas a sua / raiva cega
descarrega / no carregador.
Este chega / pro galego,
nega arreglo, / cobra mais,
a cachaça / tá de graça
mas o frete / como é que faz?
O galego / tá apertado
pro seu lado / não tá bom,
então deixa / congelada
a mesada / do garçon.
O garçon vê / um malandro,
sai gritando /"Pegá ladrão!"
E o malandro / autuado
é julgado
e condenado
e culpado
pela situação.
p

Sentenza breve e aforrismo

2005-03-06T16:51:00.000-04:00

Busquei pola rede en distintos idiomas e sigo sen saber quen é o autor do aforismo que menciona Tarabela.
De momento velaquí dúas definicións previas:
Unha di
aforismo s.m. Sentenza breve [Diccionario Xerais da lingua, Ed. Xerais]
E a outra
aforrismo s.m. Sentenza brevísima [G. Navaza, Elucidario , Ed. Xerais]

Un poema de Bertold Brecht

2005-03-06T15:33:00.000-04:00

Que o poema de onte non sexa del non quere dicir que Brecht non escribise outros memorables poemas. Os máis coñecidos son seguramente o que leva o titulo de "Preguntas dun obreiro diante dun libro" —sancionado como canónico polo socialrealismo— e os textos das cancións compostas a medias con Kurt Weil para a Ópera de catro cadelas (The Threepenny Opera). Entre estas cancións están Alabama song (quén non lembra a versión de The Doors, co veludo vocal de Jim Morrison entoando: "Oh, tell me the way to the next whiskie-bar...?) e o celebérrimo Mack the Knife (Maki Navalla, un auténtico clásico da canción de cabaret e da American standard song, que foi cantado por Sinatra, Satchmo, Billie Holiday, Ute Lemper...; e que tamén ten unha versión brasileira de Chico Buarque que merece a nosa atención polo emprego que fai nela da palabra "galego").

O Brecht poeta que quero lembrar hoxe é o do minimalismo orientalizante dun precioso texto que reproduzo-traduzo aquí:

Unha casiña pequena

entre as árbores

á beira dun lago.

Do tellado ascende

un fío de fume.

Se faltase, qué desolación

a casiña pequena,

as árbores

e o lago.

Atribución indebida

2005-03-06T09:57:00.000-04:00

O título desta nota é o mesmo dun artigo de Xosé Luís Couceiro onde desmonta un tinglado curioso. Durante moito tempo viña pensándose que un soneto dedicado a Alonso de Ercilla que figura nun dos volumes de La araucana era da autoría da Condesa de Altamira, dona Isabel de Castro e Andrade. Dese xeito, a primeira escritora galega (a primeira de nome coñecido, podemos matizar) viña a ser esa señora do século XVI. O soneto non parecía moi galego; os estudiosos comentaban que a lingua estaba un pouco aportuguesada.
Couceiro ensinounos que a Isabel de Castro e Andrade que asina o soneto é unha escritora portuguesa da época. Aínda que o nome e os apelidos coinciden cos da condesa de Altamira, trátase de persoas distintas. A condesa compostelana era afeccionada ás letras, pero que se saiba non deixou nada escrito.
Vén isto a colación dun comentario de Tarabela acerca dun diálogo que sostivemos Arcal e mais eu. Tarabela pregúntase se é de Bertold Brecht un aforismo que ela cita. Que ten o señor Bertoldo para que lle atribúan cousas alleas? Hai un célebre poema de Martin Niemüller que circulou por aí atribuído a Brecht. Nos anos setenta vendíase un póster coa cara de Brecht e ese poema. Repodúzoo aquí:
-
Primeiro foron a polos comunistas
e eu non protestei porque non era comunista.
Logo levaron os xudeus
e eu non protestei porque non era xudeu.
Despois foron a polos obreiros;
non protestei porque eu non era obreiro nin sindicalista.
Máis tarde metéronse cos católicos
e eu non dixen nada porque eu era protestante.
Cando ó cabo viñeron a por min
xa non quedaba ninguén para protestar.
u

prólogos con segundas

2005-03-04T17:09:00.000-04:00

Busco no Google e comprobo que aínda non entrou na Biblioteca de Babel don Daniel Pernas Nieto (1884-1946), que foi abade da parroquia de Baroncelle, no concello lugués de Abadín, e poeta en galego. Na historia da literatura de Carballo Calero concédenselle tres parágrafos.
O máis interesante de todo canto deu ao prelo Pernas Nieto é o prólogo que lle fixo para o seu libro Fala das musas (1936) un Álvaro Cunqueiro de vinte e tantos anos. O sentido literal do prólogo, que vai en castelán, pon o libro polas nubes; mais non fai falta ser moi listo para decatarse de que o verdadeiro significado de tanta hipérbole é ben distinto, e que na opinión do mindoniense o libro era unha merda.

o Papa, o PEN o canon

2005-03-03T21:40:00.000-04:00

Hoxe o canon literario faino Harold Bloom, pero hai cen anos era o Vaticano quen se encargaba desas cousas, igual ca do resto das canonizacións. Iso cando non se ocupaba Deus directamente, que é moi afeccionado á literatura.
No ano 1888, ou talvez uns anos máis tarde, chegou a Roma un tren do PEN Club de Galicia encabezado por Curros e Añón e pedíronlle a León XIII que canonizase un pouco as letras galegas.
Ao Papa non lle chistaba demasiado a cousa dos vernáculos:
—Eu por min canonizábavolas, pero vánsevos incomodar as letras españolas.
—Pode canonizar tamén as españolas —suxeriulle Curros.
—Entón vanse incomodar as catalanas e as vascas —insistiu o Papa.
—Pois canoníceas tamén.
—E de paso as portuguesas —engadiu Añón, que tiña un primo libreiro en Lisboa.
—Está ben —accedeu o Papa—. Vou escoller a gran figura das letras españolas, das portuguesas, das catalanas, das vascas e das vosas.
—Cun diploma asinado por Su Santidade que acredite a designación —dixo Añón, que era licenciado en Leis.
—E de onde saco eu agora un diploma?
—Quen di un diploma di un agasallo calquera, unha proba material...
O Papa aceptou de mala gana, retirouse á súa camara e volveu de alí a pouco con cinco chilindradas que tiña gardadas para os seus sobriños: unha pluma, un io-io, un pano bordado e dous reloxos:
—Os agasallos en si non son gran cousa, pero levan a bendición papal.
Non houbo moita cerimonia. O Papa empezou polo éuscara e deulle o io-io a un tal Moguel. Co catalán dubidou bastante e acabou dándolle a pluma a Auxiàs March. Por rigorosa orde alfabética, despois do catalán tocáballe ó galego. O Papa non o pensou moito e deulle un reloxo a Curros. O celanovés rexeitouno:
—Antes ca min meréceo Farruco —dixo acenando para o seu acompañante.
—Non esaxeres, Manolo —queixouse Añón.
—Pois entón merecémolo os dous por igual —resolveu Curros—. Como hai dous reloxos idénticos, déalle o outro a este.
O Papa deulle o segundo reloxo a Añón e só despois de darllo se decatou de que unicamente lle quedaba un pano bordado e aínda tiña que canonizar as literaturas castelá e portuguesa.
—Agora si que a fixen boa. E ademais, cando saiban os outros que escollín dous galegos van protestar por semellante favoritismo.
Chamou a un criado e pediulle que fose mirar se aínda quedaba algunha cousa no caixón dos presentes para os sobriños. Foi o criado e regresou con cinco agasallos máis: unha bufanda, un caleidoscopio, un chifro, uns anteollos e un par de guantes. O Papa gastou a bufanda e o pano bordado nomeando outro escritor vasco (o bersolari Vilinch) e outro en catalán (Ramón Llull). Logo achegouse onda os galegos e explicoulles que designar dous escritores en cada lingua fora unha solución bastante ecuánime. Mais os galegos choráronlle que era unha barbaridade canonizalos a eles e esquecer a Rosalía, e aínda o persuadiron de que ademais de Rosalía había que recoñecer a Lamas Carvajal, que fixera unha obra moi famosa baseada no Catecismo da doutrina cristiá.
As razóns eran tan convincentes que o Papa accedeu. Outorgoulle o caleidoscopio a Rosalía e o chifro a Lamas, e pediulles por favor que non divulgasen que escollera catro galegos.
—Non se preocupe, Santidade. O de que somos catro queda na casa —dixo Añón—. De portas para fóra diremos que hai dous: Curros e Rosalía.
Ó Papa pareceulle ben e dispúxose a canonizar nos portugueses (ía por orde alfabética pero a lista estaba en inglés, por iso ían de últimos os españois). Como só quedaban dous presentes, pediulle ó criado que fose buscar outros dous para agasallar a españois e portugueses. O criado replicou que xa non quedaba nada no caixón dos sobriños. Entón o Papa enfadouse todo cos galegos e esixiulles a devolución de dous agasallos. Añón xa estaba disposto a desprenderse do seu reloxo, pero Curros saltou alporizado:
—¡Santa Rita Rita…!
—¡Pois axúdenme a resolver este problemón! —laiouse o Papa.
Añón e Curros deron finalmente coa solución. Dos portugueses escollerían a Camões e a Eça de Queiroz e ofreceríanlles os anteollos: como unicamente lles facían falta para un ollo, non se notaría que houbera que dividir o agasallo. E por razóns parecidas, dos españois escolleron a Valle-Inclán e a Cervantes, que só precisaban luva para unha man.
Do canon das letras vascas e do das catalanas non podemos falar, porque responden á opinión de León XIII. Pero dos dos portugueses e españois… iso é outra cousa. Hoxe as xentes celebran moito a Cervantes, a Valle, a Camões e a Eça, e pensan que tanta celebración é debida a que son moi bos escritores. Pero eles catro saben de sobra, alá nas nubes da gloria literaria, que todas as estatuas e os lectores que os honran non se deben á calidade das obras que escribiron (que no fondo tampouco é que sexan ruíns), senón á argallada vaticana dunha delegación do PEN Club de Galicia encabezada por Francisco Añón e Curros Enríquez, que foran a Roma nun tren de sete vagóns.

truco do best-seller

2005-03-03T21:23:00.000-04:00

De Roberto Benigni:
La Biblia é il libro piu letto e piu editato della storia... Forse perche l'autore del testo é anche l'autore del lettore.

citas falsas

2005-03-03T20:23:00.000-04:00

De R. Bradbury: «O último lector de Cervantes e o último lector de Shakespeare serán a mesma persoa.»
Do mesmo, matizando: «En calquera caso, morrerán ó mesmo tempo.»
Receita de Bernard Shaw para escritores incipientes: «Paciencia e papeleira» (e non "paciencia e baloncesto", como traduce F.C. no Faro de Vigo.
Receita de Cicerón para xogadores de bingo: «Nulla dies sine linea».
Resposta de A. Monterroso á pregunta de qué libro levaría a unha illa deserta: «un manual titulado Como largarse dunha illa deserta».
Apostila de Cabera Infante á resposta de Monterroso «...sen ter que nadar coma un Tarzán».
Descoñecendo a apostila de Cabrera (por obvias razóns cronolóxicas), Camões á mesma pregunta: «O meu poema» (sabía por experiencia que un exemplar d'Os Lusiadas é o mellor salvavidas).
Resposta dun comunicante anónimo (sospéitase que podería ser Alonso Montero) á mesma pregunta: «Das Kapital» [das necessary capital to go out from the island].

as grallas e un texto de Larbaud

2005-03-02T14:34:00.000-04:00

Algúns erros de impresión chegan a ser por si mesmos verdadeiras obras de arte literaria escritas polo azar ou pola maliciosa pillería dun tipógrafo. Un día destes hei de volver sobre o asunto, mais hoxe quero lembrar un conto de Valéry Larbaud que xira arredor deses erros. É un texto inesquecible que leva un título imposible de lembrar: «Rldasedlrad les dlcmhypbgf». Escribiuno Larbaud en 1923 e foi recollido en Jaune bleu blanc (1927). Pensei en traducilo pero ao final vouno plaxiar-adaptar para metelo aquí. Mentres tanto pódese ver o orixinal (calca arriba no nome do autor).

unha de Gide

2005-03-01T23:05:00.000-04:00

Con boas intencións está feita toda a má literatura.

"C'est avec les beaux sentiments qu'on fait de la mauvaise littérature". André Gide (1859-1951)
.

felicidade

2005-03-01T10:50:00.000-04:00

.
Teño unha casiña branca
na mariña entre os loureiros,
teño unha muller bonita,
estou vivindo no ceo.
______(popular galega)